Wszyscy jesteśmy tacy dekadenccy.! (Ten blog nie ma NIC wspólnego z anarchią.)

I never believed in miracles skomentuj (2)

..and I'm never gonna believe.

Chociaz czasami gapiac sie na jasne niebo w srodku nocy i bialy snieg w dole mam wrazenie ze takie rzeczy jednak sie zdarzaja. Och - doskonale wiem, ze sie nie zdarzaja i nie zdarza - ale samo wrazenie, uczucie - takie do polowy cholernie mile... ale niestety zakonczone smutna koncowka.

Ciemno, cicho, pusto, tylko jakies takie ciuchutki odglosy przedmiejskiej nocy dokola. Jasne niebo w srodku nocy i bialy snieg w dole i wszystko takie czyste, ciche i idealne. Tak idealne ze chocby mala czarna sylwetka przechodnia zburzylaby caly obraz dodajac nie pasujacy kompozycyjnie element w postaci lekko ubitego sniegu - w miejscu gdzie jego stopy dotknely swiezego, bialego, idealnego puchu psujac go i niszczac. Brudzac, ubijajac... zmieniajac i niszczac. Wtlaczajac i niszczac.

Jednak przechodzien nie pojawia sie - w konu jest srodek nocy, w koncu to nie centrum miasta, to tylko puste o tej porze blokowisko - nawet pijak nie przewinie sie w tej temperaturze. Pejzaz nadal jest idealny, snieg bialy i puszysty, drzewa pod puchowa kolderka i jasne, rozowo-lososiowe niebo w srodku nocy. A jednak... czegos brakuje, nie tam, a tu, po drugiej stronie szyby odzielajacej dwa swiaty. Ten cieply i zwykly wewnetrzny i piekne idealne zewnatrz. Brakuje kogos kto stanalby obok i chocby nie mowiac ani slowa stal tak ze mna patrzac na tamten swiat i kontemplujac jego bezludna idealnosc.

Bezludna - bo idealnosc taka wlasnie byc musi. I dlatego jest taka piekna. I dlatego jest taka czysta. I dlatego jest taka cicha. I dlatego tez jest taka zimna i pusta. I dlatego jest najpiekniejsza i najsmutniejsza zarazem. Jak wszystko w zyciu - jak zycie.

A, 2008-01-07 / 03:25:09